Mijn vader Johan Cornelissen, 7 mei 1952–1 augustus 2024

Johan was de vader die alles kon en alles wist. De vader die de tropen doorkruiste in gammele vliegtuigjes, over gletsjes en door woestijnen trok. Die sliep in kraters van snurkende vulkanen en de bloedmaan boven de Amazone zag. Die alle talen sprak, van elk land de hoofdstad kende en er toch vast en zeker ook gewoond moest hebben.

Johan was de vader die huizen bouwde. Met klimmuren en glijbanen, roze gangen, gele muren, groene kozijnen. De vader die koeien op de kasten schilderde en bladeren op tafel. Die meer tekenspullen had dan zijn kinderen — en ze bij de speciaalzaak voor kunstenaarsbenodigdheden kocht. Die nooit zonder schelpen van het strand vertrok, takken met veren, wol en bladgoud betoverde, en bankjes in golven zaagde.

Johan was de vader die met een kroontjespen schreef, een vilten hoed droeg en zijn sleutels in een belt bewaarde. Die ‘s ochtends in zijn gele joggingspak met zwaard of waaier naar het park vertrok en de Matthäus op de fiets floot. De vader van typefouten én het MOMA, van rode ribbroeken en groene sokken. Die je werkelijk niet van een balk kon duwen.

Johan was de vader die een uitvouwbare keuken op zijn fiets bouwde. Die op kanovakantie gaat zonder kookstel en uitvogelt dat je het droge hout in een nat bos niet op de grond moet zoeken. Die je leerde hoe je het hout in de kachel moest stapelen, dat je op het raam moest spugen, welke schuifjes wanneer open moesten: zo efficient mogelijk, zo warm mogelijk. Johan observeerde, analyseerde en probeerde — hij onderzocht.

Johan was de vader die niet zonder schapenvellen, klompen en bodywarmer in de auto stapte. Die zich op warme zomerdagen in een rode doek wikkelde, Braziliaanse muziek aanzette, en meloen met parmaham serveerde. Ginseng, kombucha en macadamia’s; bietjes, taart, en afbakpizza. De vader die net zo lang naar hetzelfde restaurant ging tot hij de zalm met steranijs precies na kon maken.

Johan was de vader die onhandig of scherp kon zijn, die niets dan zichzelf kon zijn, wereldwijs én eigenwijs kon zijn. De vader die zich vast kon bijten en van geen ophouden wist. Boeken maakte als hij maar wilde. De vader met de mooiste glimlach, voor wie ik het toch nooit verkeerd kon doen.

Johan was de vader die een wereld vol energie wilde begrijpen. Die begreep wat hij zag, zoals hij dat zag. Johan was de vader die mij de wereld liet begrijpen zoals ik die zag. Johan was vader waar ik soms teveel op leek. Johan was de vader waar ik altijd maar meer op ga lijken.

Johan was mijn vader.

Drie eiken, daarnaast een berk. Lijsterbessen, een enorme hulst, bramen, woekerende klimop op de grond, en een prunus waar een stuk vanaf moest.

Johan’s laatste reis
begon plots hier thuis

Tussen de vogels en de bomen
op de aarde onder de eiken

Die avond vertrok ook de zon groot
en rood tussen de wolken en de mist

Lieve Johan,
je wordt gemist.