Don Juan

Stel, je hoort een vrouw zingen. Ze is verlaten door haar liefje en zweert wraak: hét uitgelezen moment om haar te versieren. Blijk jij zelf het liefje in kwestie te zijn? Geen probleem. Iedereen vergeet wel eens iets, dus swipe vrolijk verder—naar haar dienstmeid, bijvoorbeeld. Je knecht zet een of andere vage afleidingsmanouvre in, zodat jij, niet gehinderd door die aanstellerige ex, je aandacht op haar personeel kan richten. Gewapend met een mandoline en wat manipulatief gezwets: een serenade.

Dat is zo ongeveer hoe de liefde werkt voor Don Giovanni. Kwantiteit boven kwaliteit. Mocht iemand dat niet begrijpen—zoals weer die aanstellerige ex—laat je knecht het dan even mansplainen. Dáár heb je personeel voor. Bovendien houdt hij de statistieken beter bij dan jij zelf: 640 in Italië, 231 in Duitsland, 100 in Frankrijk, 91 in Turkije en 1003 in Spanje. Ja, je bent een druk man. Je hebt wat hoog te houden.

Je kunt het die man ook niet kwalijk nemen. Het probleem is natuurlijk de vrouw. Stel, jij en je maat gaan trouwen. Dan moet je wel eerst testen of je verloofde trouw aan je is. Hoe? Logisch: verkleed je als Albaniërs — schijnt belangrijk te zijn — en probeer dan elkaars lief te verleiden. Solide plan, aldus Guglielmo en Fiordiligi in Cosi fan tutte. En wat blijkt? De vrouw: ontrouw. De man? Daar hadden we het niet over.

Zo denken steeds meer jongens er tegenwoordig daadwerkelijk over, maar daar hadden wij het nu écht niet over. In Mozarts tijd was het iedereen duidelijk dat Don Giovanni zijn leven moest beteren, en aan het eind van het verhaal wordt de vrouwenverslinder dan ook bejaagd door doden en demonen. De wraakgodinnen dansen er op los in de finale van Glucks ballet—dezelfde furiën die vrouwenmoordenaars als Orestes achtervolgen en hen uiteindelijk tot inkeer dwingen…